Instrumentacja głoskowa – środek stylistyczny polegający na takim doborze słów w tekście, aby poprzez bliskie sąsiedztwo powtarzających się podobnych głosek nadać mu szczególną wartość brzmieniową i semantyczną. W ten sposób powstaje dodatkowa warstwa estetyczna utworu, często podlegająca odrębnej interpretacji.
Istnieje wiele odmian instrumentacji głoskowej: rym, aliteracja, echolalia, glosolalia, harmonia konsonantyczna, harmonia wokaliczna, paronomazja, poliptoton, kalambur, gra słów, onomatopeja, stylizacja brzmieniowa, symbolizm dźwiękowy.
Do poetów często stosujących różne odmiany instrumentacji należą Edgar Allan Poe, Karel Hynek Mácha, Algernon Charles Swinburne, Gerard Manley Hopkins, Rainer Maria Rilke, Wielimir Chlebnikow, Marina Cwietajewa, Vladimír HolanZobacz: Lukáš Neumann, Od vanutí po záhřmotí – hlásková instrumentace v poezii Vladimíra Holana, Bohemistyka, 4/2010;