Sezon 1988/1989 był jednym z najsłabszych w jego karierze. W zawodach pucharowych tylko dwukrotnie znalazł się w czołowej dziesiątce, w obu przypadkach zajmując dziesiąte miejsce. W klasyfikacji generalnej uplasował się na 21. pozycji. Wziął udział w mistrzostwach świata w Lahti w 1989 roku, jednak w konkursie indywidualnym zajął dopiero 35. pozycję, a w sztafecie nie wystąpił. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1990/1991, który ukończył na 10. miejscu. Wtedy też wywalczył swoje jedyne pucharowe podium - 5 stycznia 1991 roku w Schonach był trzeci w Gundersenie. Na mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 1991 roku indywidualnie był piąty, a wspólnie z kolegami zajął czwarte miejsce w sztafecie, przegrywając walkę o brązowy medal z Japończykami.
W zawodach pucharowych startował do sezonu 1993/1994, jednak sukcesów już nie osiągnął. W tym czasie wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Albertville w 1992 roku, gdzie był piąty w sztafecie, a indywidualnie zajął szesnastą pozycję. Ostatni sukces osiągnął podczas mistrzostw świata w Falun rok później. Wspólnie z Thomasem Dufterem i Jensem Deimelem zajął drugie miejsce w skokach, ale przed biegiem Niemcy tracili do prowadzących Japończyków już ponad 6 minut.