Z poparciem wielkiego księcia litewskiego Giedymina, wiosną 1326 r. nastąpiło polsko-litewskie uderzenie, które w efekcie okazało się jedynie niszczącym napadem rabunkowym. Proces dalszego wypierania książąt zachodniopomorskich i odbudowy Nowej Marchii w dawnych granicach trwał do ok. 1330 r. Na potrzeby pokrycia kosztów wojny margrabia Ludwik Starszy zastawił w 1328 r. szereg miast łużyckich, a nawet marchijskich. W celu późniejszego wykupu tych zastawów, margrabia nałożył na stany nowomarchijskie nadzwyczajną daninę, w zamian za zwolnienie na przyszłość od szeregu normalnych świadczeń. Zebrane pieniądze miały być przekazywane nie margrabiemu, ale magistratowi Berlina, który wystawił urzędowe zapewnienie, iż zostaną one wydatkowane tylko na wykup zastawionych posiadłości. W związku z tym właśnie poborem daniny powstał w 1337 r. nowomarchijski kataster.