Wyposażenie kościoła wskazuje wyraźnie, iż zasadniczą funkcją budowli było reprezentowanie Wolnego Miasta Rzeszy. Na granicy pomiędzy nawą a prezbiterium ustawiono rzeźby Karola Wielkiego i patrona miasta, św. Rajnolda. Nad obiema rzeźbami wisi herb miasta – czarny orzeł, bardzo podobny do orła z herbu Rzeszy. Umieszczenie stalli dla rajców przed relikwiarzem ze szczątkami patrona miasta i kościoła wyraźnie wskazuje na ścisłe połączenie wyobrażeń religijnych z sakralnymi.

Wieża kościoła św. Rajnolda została odnowiona w latach 1443-1454. Osiągnęła wówczas wysokość 112 m i została nazwana „cudem Westfalii” (niem. „Wunder von Westfalen”). Hełm wieży był odnowiony po raz pierwszy w 1519. 24 czerwca 1520 pokryto jego powierzchnię blachą miedzianą, a 27 lipca umieszczono na jej wierzchołku kulę. Iglica wieńcząca hełm wieży miała 7 m wysokości, więc cała wieża osiągnęła ostatecznie 119 m, dominując nad miastem.

W 1661 trzęsienie ziemi spowodowało zawalenie się wieży. Fundament pod nową wieżę położono w 1662 a w 1701 gotową konstrukcję zwieńczono barokowym hełmem.