Trzecim, bardzo wymagającym warunkiem, który musiała spełniać nowa konstrukcja była możliwość przelotu bez międzylądowania z Kalifornii na Hawaje. Był to najdłuższy odcinek przerzutu wojsk w sytuacji zagrożenia wojennego prowadzący nad zbiornikiem wodnym. Przewidywano, że nowa konstrukcja ma być napędzana tylko jednym silnikiem. Warunki konkursu otrzymało 148 przedsiębiorstw, 12 złożyło swoje projekty. 19 lutego 1965 roku do dalszej ich realizacji wybrano dwa, Lockheeda i Sikorsky ze śmigłowcem Sikorsky S-66. 3 listopada tego samego roku US Army ogłosiła, że zwycięzcą konkursu AAFSS został projekt Lockheeda oznaczony przez wytwórnie jako CL-840. Nowa maszyna otrzymała również oznaczenie AH-56A Cheyenne zgodnie z obowiązującą w armii zasadą nadawania śmigłowcom nazw indiańskich szczepów. Była to konstrukcja bardzo awangardowa jak na czasy, w których powstała. Konstruktorzy Lockheeda główny nacisk położyli na zdolność maszyny do osiągania dużej prędkości. Aby to osiągnąć zastosowano złożony technologicznie i nowatorski układ konstrukcyjny, składający się z dużych skrzydeł zamontowanych na kadłubie oraz dwóch śmigieł ogonowych. Jedno z nich ustawione było równolegle do belki ogonowej, spełniając rolę klasycznego śmigła kompensującego moment obrotowy kadłuba.