Gotowa maszyna swój pierwszy lot odbyła 20 sierpnia 1970 roku, śmigłowiec został oznaczony jako S-67 Blackhawk. Główny nacisk w projekcie położono na zwrotność konstrukcji. S-67 miał bardzo duże usterzenie ogonowe składające się z dwuczęściowego statecznika pionowego, odciążającego wirnik główny podczas lotu z dużą prędkością statecznika poziomego, który podczas wykonywania zawisu przez śmigłowiec, przestawiany był do pozycji pionowej. Zdolność wykonywania manewrów poprawiały również duże skrzydła, na ich obu stronach zamontowano hamulce aerodynamiczne, wykorzystane po raz pierwszy w konstrukcji śmigłowca. Dzięki takiemu rozwiązaniu zmniejszono promień skrętu, dokładność celowania i uzyskano kąt nurkowania wynoszący 38°. Pochodzące z maszyny S-61R wirnik, śmigło ogonowe i układ przeniesienia napędu poddano modyfikacjom. Oprofilowano głowice wirnika, zastosowano skośne końcówki łopat wirnika, wymodelowano wloty powietrza do dwóch silników turbowałowych starając się uzyskać jak najmniejszy opór aerodynamiczny. Dzięki zastosowanym rozwiązaniom uzyskano śmigłowiec o bardzo zgrabnej i aerodynamicznej sylwetce. 14 grudnia 1970 roku, pilot wytwórni Byron Graham ustanowił na Blackhawku rekord prędkości lotu na trasie 3 kilometrów, lecąc z prędkością 348,971 km/h. 19 grudnia 1970 r.