Wiatrówka Girandoni (desygnata wojskowa: Repetierwindbüchse M.1780) – wojskowa wiatrówka skonstruowana przez włoskiego zegarmistrza Bartolomeo Girandoniego (Bartholomäus Girandoni) z Ampezzo. W 1780 roku przyjęta na wyposażenie armii Cesarstwa Austrii.
Charakterystyka Wiatrówka Girandoni miała długość około 1200 milimetrów, a jej masa wynosiła 4,5 kilograma. Wyposażona była w lufę gwintowaną. Broń ta cechowała się zmiennymi osiągami uzależnionymi od ciśnienia sprężonego powietrza pozostałego w zbiorniku. Zbiornik miał pojemność 612 cm³, wzmacniany był dodatkowo drutem lub skórą i służył jednocześnie za demontowalną kolbę. Ilość sprężonego powietrza pozwalała teoretycznie na oddanie 30–40 strzałów, a broń wyposażona była w magazynek rurowy mieszczący 20 pocisków, co pozwalało uzyskać szybkostrzelność praktyczną na poziomie 15 strz./min. Wraz z opróżnianiem zbiornika zmniejszała się jednak donośność i moc obalająca wystrzeliwanych pocisków. Przy pełnym zbiorniku pocisk osiągający prędkość początkową około 300 m/s był w stanie przebić 1-calową (25,4 milimetra) deskę sosnową z odległości 100 metrów, a jego maksymalny efektywny zasięg wynosił 150 metrów.