Jednak po około 20 strzałach zasięg ten spadał już do około 90 metrów.
Historia W 1779 roku Girandoni przedstawił cesarzowi Józefowi II wiatrówkę własnego projektu, którą entuzjastycznie przyjęto do uzbrojenia jako regulaminową broń wojskową pod nazwą Repetierwindbüchse M.1780. Girandoni wykonał około 1400–1500 wiatrówek kalibru od 11,5 do 12,7 milimetrów. Początkowo wyposażano w nie co czwartego strzelca w wydzielonych kompaniach, a w 1790 roku sformowano Pułk Strzelców Tyrolskich liczący 1313 strzelców uzbrojonych w tę właśnie broń. Każdy strzelec standardowo wyposażany był w dodatkowy naładowany zbiornik powietrza oraz 60 pocisków. Repetierwindbüchse zostały użyte bojowo w latach 1788–1791 w trakcie wojny z Turcją oraz w 1806 roku w trakcie wojen napoleońskich. Oficjalnie Repetierwindbüchse M.1780 wycofano z uzbrojenia armii w 1815 roku, jednak zostały jeszcze użyte w trakcie Wiosny Ludów (1848–1849).
Linki zewnętrzne Beeman's History on Austrian Large Bore Airguns
Kategoria:Broń pneumatyczna