Nieco później, pod koniec IV wieku, pochód Sasanidów powstrzymali Hunowie, Chionici (Czerwoni Hunowie) i Kidaryci, utrzymując swój stan posiadania w Azji Środkowej, a nawet najeżdżając Persję.
W roku 427 król sasanidzki Bahram V pokonał ostatecznie Heftalitów (Białych Hunów), przybyłych do Azji Środkowej z Chin, przywracając panowanie perskie w tym regionie. Jego syn, Jezdegard II, umocnił je, eliminując sukcesorów królestwa Kuszytów – Kidarytów, związanych z Hunami, w innych czasach sprzymierzeńców Persów.
Dynastia Sasanidów kontrolowała przez ponad cztery wieki ogromne terytorium, obejmujące również Transoksanię. Rozwinęła wystawną sztukę pałacową, podejmowała wielkie prace z zakresu inżynierii lądowej i – korzystając ze swojej pozycji na Jedwabnym Szlaku – wychodziła zwycięsko z wojen prowadzonych na wschodzie z Hunami i Turkami, na zachodzie – z Rzymem.
Heftalici (Biali Hunowie) Król sasanidzki Jezdegard II musiał zmagać się z najazdami plemion koczowniczych Heftalitów od roku 442. Jego syn Peroz prosił Heftalitów, aby przysyłając swoje wojska, pomogli mu w odebraniu ojcu władzy.