Aleksander osiadł w Samarkandzie i ożenił się z Roksaną, córką Oxyartesa, lokalnego wodza baktryjskiego. Wziął go do niewoli w roku 327 p.n.e., przed zdobyciem twierdzy na górze Aornos, mającej opinię niezdobytej. To małżeństwo posłużyło Aleksandrowi w uśmierzeniu niezwykle ostrego sogdyjskiego ruchu oporu, dowodzonego przez Spitamenesa, który musiał powstrzymać działania swoich ludzi. Małżeństwo to stanowiło też preludium wydarzenia znanego jako śluby w Suzie, podczas których 10 tys. Greków ożeniło się z 10 tys. kobiet Wschodu w r. 324 p.n.e. thumb|upright=1.3|left|Imperium Aleksandra Wielkiego Przed wyruszeniem na kampanię indyjską, Aleksander Wielki porzucił swoją siedzibę w Samarkandzie (323 p.n.e.), aby zdobyć cytadelę, usytuowaną w granicach obecnego Taszkentu. Na południe od niej polecił zbudować ufortyfikowane miasto, które nazwał Aleksandria Eschate (Kresowa).
Po śmierci Aleksandra w r. 323 p.n.e., północno-wschodnia część jego imperium, znana jako Transoksania (tzn. „położona za rzeką Oksus”, którą to nazwą starożytni Grecy określali Amu-darię), trafiła w ręce Seleukosa Nikatora, założyciela dynastii Seleucydów.