Po zdobyciu Sycylii dostępna była już wystarczająca liczba czołgów M4 Sherman, dlatego M3 został wycofany ze służby i nie wziął udziału w walkach w kontynentalnej części Europy. Wyjątkiem był front wschodni. ZSRR otrzymał w ramach programu Lend-Lease 1386 czołgów M3. Wykorzystano je jednak na niewielką skalę – głównie na dalekiej północy, gdzie Niemcy nie posiadali broni pancernej. W szeregach Armii Czerwonej M3 nie cieszył się dobrą sławą; załogi radzieckie użytkujące te pojazdy „ochrzciły” je mianem „grobu dla sześciu braci” – czołgi te jako łatwe łupy (głównie przez swą wysokość, słaby nitowany pancerz i benzynowy, a więc narażony na zapalenie się silnik) były szybko niszczone przez Niemców.

M3 okazał się jednak dobrym pojazdem do walk na Dalekim Wschodzie i wyspach Pacyfiku – głównie z powodu nielicznej i niskiej wartości bojowej japońskiej broni pancernej. Amerykanie użyli M3 w czasie walk o atol Makin w 1943 roku. Najbardziej przysłużyły się jednak Brytyjczykom w walkach w Birmie. Okazały się skuteczne jako pojazdy wsparcia piechoty do walk w dżungli.