Michaił Fomicz Pietruszewski (; ur. 8 listopada 1832, zm. 1893) – rosyjski generał, bohater X wojny rosyjsko-tureckiej w latach 1877–1878.
Życiorys Urodził się w rodzinie metrologa Fomy Iwanowicza Pietruszewskiego. Bracia: generał – Wasilij Fomicz Pietruszewski, Aleksander Fomicz Pietruszewski – biograf A. Suworowa oraz Fiodor Fomicz Pietruszewski – fizyk.
Wychowanek pierwszego korpusu kadetów, rozpoczął służbę jako oficer w 1850 roku w gwardii przybocznej pułku litewskiego. W 1860 roku ukończył przyspieszony kurs akademii wojennej i wrócił do swojego pułku, żeby wziąć udział w tłumieniu powstania styczniowego; podczas I bitwy pod miejscowością Nowa Wieś został ranny i za zasługi w boju odznaczony orderem św. Włodzimierza IV klasy z mieczami i kokardą.
W 1864 Pietruszewski został przeniesiony do sztabu generalnego i oddelegowany do służby w Orenburskim Okręgu Wojskowym, gdzie w 1866 roku został mianowany naczelnikiem sztabu tamtejszych wojsk. W 1867 roku w randze pułkownika został mianowany pomocnikiem naczelnika Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego i w 1868 roku wziął udział w podbijaniu Buchary, uczestniczył w walkach pod Katta-Kurgan i pod miastem Zerabulak, za wybitne zasługi podczas szturmu na Samarkandę został 6 czerwca awansowany na generał-majora.