W 1870 roku został mianowany pomocnikiem naczelnika 32 dywizji piechoty, w 1873 roku komendantem pierwszej brygady tejże dywizji, w tym samym roku został przeniesiony na stanowisko komendanta drugiej brygady 11 dywizji piechoty, a pod koniec tego samego roku został mianowany naczelnikiem sztabu Charkowskiego Okręgu Wojskowego.
Chcąc wziąć udział w wojnie z Turcją, Pietruszewski zrezygnował z tego stanowiska na rozkaz głównodowodzącego Armią Dunajską wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza (starszego) i w styczniu 1877 roku został mianowany komendantem 2 brygady 14 dywizji piechoty, z którą wziął udział w przeprawie przez Dunaj w rejonie miejscowości Zimnica-Swisztów. Gdy generał Michaił Iwanowicz Dragomirow został ranny, Pietruszewskiego mianowano dowódcą 14 dywizji piechoty, z którą zaciekle bronił Szipki. Podczas ataku na Szipkę i zwycięskiej walki z wojskami Wessil-paszy przez korpus generała Radeckiego, 28 grudnia 1877 roku, Pietruszewski dowodził wojskami atakującymi Turków od frontu. Za zasługi bojowe w tej wojnie Michaił Fomicz został nagrodzony orderami św. Jerzego IV i III klasy, awansem na generał-lejtnanta, orderem św. Anny I klasy z mieczami i złotą koroną z brylantami. W 1879 roku został nagrodzony orderem św. Włodzimierza II klasy z mieczami.