Usytuowane są po bokach ołtarza, przy służkach oddzielających prezbiterium od apsydy.
Partie rzeźbiarskie są pozbawione polichromii, cechuje je charakterystyczne dla wielu dzieł rzeźby późnego gotyku zamiłowanie do wyeksponowania czystej, drewnianej materii, konsekwencją zachowania monochromatyzmu były m.in. snycerskie eksperymenty mające na celu zbudowanie efektownych modelunków światłocieniowych. Zjawisko to najpełniej znalazło swoje odbicie na przełomie XV i XVI stuleci, w krajach Rzeszy, i sąsiednich m.in. Austria, Niderlandy. Do czołowych dzieł należą m.in. dzieła Tilmana Riemenschneidera, (m.in. Ołtarz Świętej Krwi), tryptyk w kolegiacie w Breisach Mistrza HL, zespół ołtarzy w kościele farnym w Kalkarze (m.in. Henrika Douvermana), Ołtarz Salwatora Wita Stwosza w katedrze bamberskiej, ołtarz z Bordesholm Hansa Brüggemanna, tryptyk w kościele w Mauer koło Melku, dzieła Adriaena van Wesel.