Po kapitulacji Włoch w 1943 i okupacji Albanii przez Niemców, Luarasi przeszedł do odtworzonego ministerstwa spraw zagranicznych na stanowisko I sekretarza w sekcji traktatów, w której pracował do października 1944.
Po przejęciu władzy przez komunistów w 1944 utracił możliwość pracy w swoim zawodzie. Podanie o przyjęcie do pracy w Instytucie Studiów Albańskich zostało w 1947 odrzucone. Dzięki pomocy Todiego Lubonji, pracującego w Wydziale Kultury KC APP uzyskał możliwość zarabiania na życie tłumaczeniem książek i artykułów, poświęconych Albanii.
W 1933 podróżując po Dalmacji poznał swoją przyszłą żonę, Janinę Kaczkowską (1904-1995), absolwentkę warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, która w czasie podróży po Bałkanach zbierała materiały do pracy dyplomowej. Jako dyplomata musiał uzyskać specjalną zgodę króla Zoga I na małżeństwo z cudzoziemką, do którego doszło w lipcu 1937. Dwa lata później razem przyjechali do Tirany. Z tego związku przyszedł na świat syn Genc (1945–2019), inżynier przemysłu chemicznego, wieloletni wykładowca Uniwersytetu Tirańskiego.