Powstanie w Jerozolimie – zbrojne wystąpienie w czasie wojny żydowskiej, które miało miejsce w roku 66 n.e.
W roku 66 n.e. w wyniku zamieszek do jakich doszło w Jerozolimie, miasto opuściło 3000 Rzymian pod wodzą prokuratora Gesjusza Florusa. W mieście pozostały jedynie niewielkie siły centuriona Metiliusza, które po negocjacjach z Żydami złożyły broń. Tymczasem przeciwko walkom opowiedzieli się przedstawiciele miejscowej arystokracji, którzy o pomoc poprosili króla Chalkis Heroda Agryppę II.
Po wyjeździe Florusa z miasta, w trakcie burzliwych dyskusji Żydzi nakazali Herodowi Agryppie opuszczenie miasta szykując się do powstania. Po dotarciu do swoich posiadłości nad górnym Jordanem Agryppa wysłał do Jerozolimy 2000 jazdy, która miała wzmocnić siły rzymskie Metiliusza w świątyni, obleganej przez 10 000 powstańców pod wodzą Eleazara. Jednocześnie zeloci dowodzeni przez Manahema, zawziętego wroga Rzymian, wydostali się z miasta i skierowali się ku twierdzy Masada, gdzie po rozbiciu kohorty rzymskiej zdobyli znaczne ilości broni. Po powrocie do Jerozolimy siły Manahema wsparły wojska Eleazara oblegające świątynię.