Pierwszy, tytułowy dla całego albumu, utwór Goj, Rodie, Goj!, opowiada o grupie żeglarzy, którzy rozbili się na mieliźnie podczas sztormu. Mając nadzieję na przeżycie, przemarznięci i ranni, schronili się na niewielkiej, skalistej wysepce. Gdy zorientowali się, że nie przetrwają do kolejnego poranka, zaczęli modlić się do Strzyboga, by wieść o ich śmierci dotarła do rodzin i najbliższych. Dziękowali także Rodowi za dane im życie.
Utwór drugi, Tropoju niewiedannoj, opisuje człowieka postrzegającego wiarę przodków, jako zły kult. Człowiek ten odprawił mroczny rytuał, nie zdając sobie sprawy, że przyzywa zupełnie inne siły – obce ludziom. Niedługo później oszalał, a jego umysł został zawładnięty przez owe obce moce.
Niewidal, utwór trzeci, mówi o młodej kobiecie, która w swym śnie ujrzała cierpienie swej ojczyzny i zniszczenie swego ludu. Wezwała Słońce, by to spaliło całe plugastwo z okolic jej ziem. Utwór chwali także siłę ludzi, którzy jednocząc się potrafią uchronić swą ojczyznę przed katastrofą.