Czwarty utwór, Na mojej ziemle, opowiada o wojowniku, który opuścił swą ojczyznę w poszukiwaniu szczęścia na obcych ziemiach. Wędruje przez wiele obszarów i poznaje wiele ludów, które wypytuje o ich szczęście. Ci odpowiadają mu, że opiera się ono na ich pięknych ziemiach, tradycjach, dzieciach oraz bogach. Po długiej wędrówce wojownik wraca wreszcie do swej ojczyzny, by tam odnaleźć spokój i szczęście, którego szukał.
W cepiach driewniej tajny, utwór szósty, jest przysięgą nad grobem przodków. Osoba mówiąca obiecuje chronić swą ojczyznę i ożywić dawne zwyczaje. Spogląda w niebo i prosi je, by to przekazało jej dziedzictwo przodków, by mogła przywrócić je do życia.
Utwór siódmy, Jariło, jest poświęcony święcie ku czci Jaryły, młodego słowiańskiego bóstwa, które jest obchodzone na końcu kwietnia. Jaryło ma ocieplać i zapładniać glebę, dzięki czemu wyrastać na niej mają pierwsze trawy.
Ósmy utwór, Liki biessmiertnych bogow, mówi o człowieku na rozstaju dróg, który stracił wolę istnienia. Wściekły i bojący się śmierci chce uciec od rzeczywistości. Jedynie wiara może przywrócić mu jego wolę życia.