Koło nawi, utwór dziewiąty, opisuje wrażenia duszy wojownika poległego na polu bitwy. Unosi się ona nad ziemią i widzi swoje martwe ciało, grzebane w kopcu. Dusza ta modli się, by zgromadzeni bliscy wiedzieli, iż jest wciąż blisko nich.
Utwór jedenasty, Pamiat''', mówi o osobie modlącej się do bogów, by ci przywrócili ludziom zapomnianą przeszłość i wiarę przodków.
Kupalec to pieśń modlitewna, odnosząca się do Nocy Kupały, święta słowiańskiego, mającego miejsce w czasie przesilenia letniego.
Trzynasty utwór, Arkona, opiewa dawny gród plemion Serbów Połabskich Arkonę, umieszczony na przylądku o tej samej nazwie. Gród został zdobyty przez chrześcijan w 1168 roku. Dla zespołu jest to zespół utraconej, ale niezapomnianej tradycji, która, uśpiona przez wieki, oczekuje na ożywienie.
Niebo chmuroje, tuczi mracznije, ostatni utwór, mówi o kobiecie, która otrzymała wiadomość, że jej mąż zginął w czasie bitwy.