Potem jednak przyjął tytuł kanclerza państwa (xiangguo), nieużywany od czasów Wcześniejszej dynastii Han i stawiający go ponad całą cesarską biurokracją. Nakazał on także uhonorować Chen Fana i Dou Wu, którzy zginęli z rąk eunuchów w roku 168. Jednocześnie ludność Luoyangu stała się ofiarą rabunków niezdyscyplinowanych żołnierzy Dong Zhuo.
Wojna domowa Od początku władza Dong Zhuo opierała się jedynie na sile i nie był on akceptowany przez większość arystokracji i urzędników cesarstwa. Manipulacja sukcesją po cesarzu Lingu, zamordowanie cesarzowej He i bezceremonialne postępowanie z wieloma zasłużonymi dygnitarzami sprawiły, że spotkał się on z powszechną opozycją. Podsycali ją przede wszystkim ważni uciekinierzy ze stolicy, tacy jak Yuan Shao, jego przyrodni brat Yuan Shu oraz pułkownik (xiaowei) Cao Cao. Wkrótce dołączyła do nich cała masa miejscowych dowódców, oraz urzędników i byłych urzędników dynastii, i w ten sposób na wschodzie utworzyła się luźna koalicja, której jedynym spoiwem była chęć odsunięcia Dong Zhuo od władzy. Nie było do końca jasne co miało się stać później, ale wydaje się, że większość koalicjantów ze wschodu zamierzała przywrócić władzę Liu Bianowi.