M10 Gun Motor Carriage (GMC) – amerykański niszczyciel czołgów produkowany w czasie II wojny światowej, w latach 1942–1943, znany także nieoficjalnie jako Wolverine (z ang. „rosomak”).
Historia thumb|left|M10 Wolverine na linii produkcyjnej w zakładach General Motors Po wybuchu wojny w Europie w amerykańskich wojskach lądowych powstały dwa nowe komitety: Tank Destroyer Board i Tank Destroyer Command, których zadaniem było opracowanie doktryny wojennej na temat użycia niszczycieli czołgów i ustalenie wymagań technicznych dla tego typu pojazdów. Prace nad nowym niszczycielem czołgów rozpoczęły się w 1942 roku, kiedy na podstawie danych dostarczonych przez wywiad amerykański zdecydowano, że istniejące pojazdy nie są zadowalające.
W 1942 roku opracowano projekt niszczyciela czołgów na podwoziu czołgu M4 Sherman. Początkowo nosił on oznaczenie T35, zmienione później na M10. W konstrukcji użyto podwozia M4A2 i wieży z działem kalibru 76,2 milimetra z prototypowego czołgu ciężkiego T1. Nie była to jednak typowa wieża czołgowa, gdyż była odkryta od góry.