Rozwiązanie takie umożliwiało wygodniejszą obsługę działa oraz bardzo dobrą świadomość sytuacyjną, czyli obserwację pola walki, w odróżnieniu od czołgów, w których załogi obserwowały przedpole przez wizjery i peryskopy, ewentualnie po wystawieniu głowy obserwatora przez właz.

Po zakończeniu prób i dokonaniu poprawek zmieniono oznaczenie pojazdu na T35E1, a w lipcu 1942 roku – na M10 GMC. Pojazdy na podwoziu czołgu M4A3 nosiły oznaczenie M10A1. Spotykana jest w publikacjach nazwa Wolverine (rosomak), jednakże nie była ona oficjalna i brak jest informacji, jakie jest jej pochodzenie i rzeczywista skala użycia. W 1944 roku Armia Brytyjska przyjęła dla pojazdów M10 nazwę kodową Achilles (Achilles I dla wieży z przeciwwagą w formie V i Achilles II dla wieży z przeciwwagą typu „kaczy dziób”).

Wyprodukowano 6406 egzemplarzy pojazdu – 4993 w wersji M10 (wszystkie w zakładzie w Grand Blanc) i 1413 w wersji M10A1 (1038 w fabryce Ford Motor Company w Highland Park, 375 w Grand Blanc). Zakład w Grand Blanc wyprodukował kolejnych 300 kadłubów, bez wieży, na bazie których zbudowano pierwsze egzemplarze następcy M10 – M36 Jackson.

Służba Niszczyciele czołgów M10 były używane w armii USA i w armiach krajów alianckich m.in.