Na torze samochód był jednak powolny, źle się prowadził i miał problemy z silnikiem oraz skrzynią biegów.
Silnik i skrzynia biegów W F92A zastosowana została nowa jednostka napędowa, oznaczona symbolem Tipo 040 (E1-A92). Ten dwunastocylindrowy widlasty silnik wolnossący przyjął klasyczną architekturę, podobnie jak poprzednik (Tipo 037) – kąt rozwarcia między cylindrami wynosił 65°. Został zamontowany wzdłużnie przed tylną osią. Ferrari zachowało układ pięciu zaworów na cylinder z podwójnym wałkiem rozrządu w głowicy. Moc maksymalna samochodu wynosiła około 700 KM przy 13 200 obr./min. i była niższa od poprzedniego modelu. W trakcie sezonu moc samochodu jednak znacznie spadła wskutek zawodności. Pojemność skokowa wynosiła 3498 cm³. Stosunek średnicy cylindra do skoku tłoka wynosił 1,85:1 (średnica cylindra 84 mm, skok tłoka – 53 mm), jednostka Tipo 040 była zatem silnikiem krótkoskokowym. Samochód był zasilany paliwem za pomocą elektronicznego, cyfrowego wtrysku paliwa Weber-Marelli. Zapłon pochodził od Magneti Marelli.