Napęd przenoszony był na oś tylną. W wersji F92A skrzynia biegów liczyła sześć przełożeń plus bieg wsteczny (zamiast siedmiu, jak u poprzednika). Początkowo w obu samochodach skrzynia biegów była zamontowana wzdłużnie, ale później opracowano nową skrzynię biegów, zamieszczoną poprzecznie, i umieszczono ją w pojeździe Jeana Alesiego; w pojeździe Ivana Capellego nadal stosowano skrzynię biegów zamontowaną podłużnie. W Grand Prix Belgii zadebiutował model F92AT, w którym zastosowano siedem biegów, a w samochodach obu kierowców skrzynia biegów była zamontowana poprzecznie.
Nadwozie i zawieszenie Konstrukcja nadwozia typu monocoque wykonana została z włókna węglowego o strukturze plastra miodu i kompozytów. Monocoque, w porównaniu do poprzednika, został usztywniony. Model charakteryzował się wąskim nosem, który został podniesiony poprzez dwie podpórki znajdujące się na środku przedniego spojlera; rozwiązanie to po raz pierwszy Migeot wykorzystał w Tyrrellu 019. Sekcje boczne samochodu były wysokie i wąskie. Przednia część sekcji bocznych była oderwana od korpusu samochodu, a wloty powietrza z nich wychodzące przybrały owalny kształt.