27 maja SD-Hauptamt wystosował dalekopis, w którym zażądał przesłania do 8 czerwca „zestawienia osób przewidzianych do aresztowania”. Z kolei 12 czerwca Gestapo zwróciło się do Volksdeutsche Mittelstelle (VoMi), Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Rzeszy oraz do Auswärtiges Amt o przekazanie informacji na temat osób, które „dopuściły się wykroczeń wobec ludności niemieckiej zamieszkałej na terytorium Polski”. Tym samym do identyfikacji osób „wrogich Rzeszy i Niemcom” zaangażowano m.in. niemieckie placówki dyplomatyczne i konsularne w Polsce. Na szeroką skalę korzystano zwłaszcza z usług informatorów (tzw. Vertrauensmänner), którzy rekrutowali się spośród obywateli polskich narodowości niemieckiej, w tym spośród działaczy Partia Młodoniemieckiej i innych organizacji mniejszościowych. Część nazwisk została dostarczona przez sekcję III niemieckiego wywiadu wojskowego (Abwehra).