Na podstawie informacji zawartych w kartotece Zentralstelle II P i w archiwach centrali Gestapo, a zwłaszcza informacji nadesłanych przez terenowe urzędy SD i Gestapo z Pomorza, Śląska, Prus Wschodnich i Wolnego Miasta Gdańska przystąpiono do sporządzania list proskrypcyjnych. Osoby, których nazwiska widniały na tych listach, miały zostać aresztowane po zajęciu ziem polskich przez Wehrmacht. Na celowniku nazistowskich służb bezpieczeństwa znaleźli się przede wszystkim działacze polityczni, społeczni i kulturalni, weterani powstania wielkopolskiego i powstań śląskich, dawni aktywiści plebiscytowi na Górnym Śląsku oraz na Warmii i Mazurach, członkowie organizacji krzewiących polskość – takich jak Polski Związek Zachodni, znawcy problematyki niemieckiej oraz uczestnicy antyniemieckich bojkotów i manifestacji.
W pierwszych tygodniach wojny i okupacji niemieckie Einsatzgruppen korzystały z tzw. Sonderfahndungsliste („Specjalna lista poszukiwań dla Polski”) oraz innych list proskrypcyjnych. Były one na bieżąco aktualizowane i uzupełniane – przede wszystkim w oparciu o donosy składane przez volksdeutschów oraz dane pochodzące ze zdobycznej dokumentacji, którą znajdowano w siedzibach polskich urzędów i organizacji. Oryginał Sonderfahndungsliste nie zachował się.