chaos [kao] grupa -ch- wymawia się [k]: „w niektórych słowach pochodzenia greckiego lub łacińskiego: chalazion, chalcis, chalybé, chanérops, chamédrys, chaos, chaotique, charax, cheiranthus, cheiromys, chélidon, chemosis, chermés, chétodon, chi, chiasma, chionis, chiton, choléra, chorus, itd.” (w wyd. Fouché „Prononction”, 1959, s. 271 d – [d] na początku i w środku wyrazu, np. date [dat] – data d – nie wymawia się na końcu wyrazu, np. nid [ni] – gniazdo dd – addition [addisjɔ̃] – rachunek, dodawanie e – [ɛ], w sylabie akcentowanej (końcowej) przed spółgłoską wymawianą, np. bec [bεk] – dziób i w części niewymawianych, np. ballet [balε] – balet, mets [mε] – włóż, e – [e], w sylabie akcentowanej (końcowej) przed spółgłoską niewymawianą r i z, np. aller [ale] – iść, chez [ʃe] – u (przyimek) e – [ə], zawsze w krótkich słowach, gdy e poprzedzone jest spółgłoską, np. je [ʒə] – ja, le (rodzajnik określony męski), de [də] – (przyimek), me [mə] – mnie, mi itd. e – niewymawiane, niemal niewymawiane lub [ə]Usta ułożyć do „a”, wymówić „e”, w sylabie nieakcentowanej, między spółgłoskami, np.