Żebrak nie posiada się z radości (O morte gradita). Demon nie myśli rezygnować, w drogę wchodzi mu jednak Marcjusz, który biorąc go za prawdziwego pustelnika, nie umie się oprzeć, by z niego nie zadrwić. W chwilę później pada na ziemię tknięty straszliwym bólem. Demon ucieka, zmieniwszy się w niedźwiedzia. Religia sławi zwycięstwo Aleksego nad ziemskimi pokusami (Io di vera pietà Madre). Posłaniec przynosi Eufemianowi wiadomość o głosie z nieba, który zapowiada pociechę wszystkim cierpiącym na ziemi.
Akt III mały|200px|Ikona z XVII wieku przedstawiająca św. Aleksego Gdy wszystkie jego knowania zawiodły Demon pogrąża się w otchłani piekieł. Posłaniec powiadamia Adrasta, że głos w katedrze wzywał wiernych, aby udali się do domu Eufemiana, by oddać cześć skromnemu słudze Bożemu, który rozstał się z tym światem. Eufemian i Matka teraz rozpoznają w zmarłym swego zaginionego syna (Ohimè, ch’un’ora sola). Adrast odczytuje list, wyjęty z zaciśniętej ręki Aleksego, w którym błogosławi on swoim bliskim i opowiada o swoich wędrówkach i o tym, jak na koniec znalazł się z powrotem w domu rodzinnym.