Pogrążonej w żałobie rodzinie objawia się chór aniołów, przynosząc pocieszenie (La sciate in pianto), a Religia imieniem Aleksego chrzci jeden z rzymskich kościołów .
Znaczenie Wraz ze Świętym Aleksym, wykorzystującym chóry i sceny zespołowe, opera rzymska osiąga pełną dojrzałość. Utwór, wzorując się na dramatach jezuickich, porusza nie tylko problematykę psychologiczną i moralną, ale wprowadza również postaci komiczne (Mamka oraz sługi: Marcjusz i dopisany w 1634 roku Kurcjusz), bez których już wkrótce nie będzie się w stanie obejść żadna opera wenecka. Postaci poważne wypowiadają się w recytatywach, w których Landi, znawca śpiewu, ujawnia swoje mistrzostwo, wykorzystując szeroką gamę możliwości technicznych ludzkiego głosu. Szczególnie wyraźnie widać to w wielkich monologach Aleksego i Małżonki w akcie II. Służący śpiewają zwrotkowe piosenki o tanecznych rytmach, począwszy od sławnego początkowego numeru Poca voglia, natomiast piekło wypowiada się w chórach o skomplikowanej, polifonicznej fakturze. Landi chętnie przekracza te stylistyczne granice, dla zwiększenia wyrazistości przekazu, powierzając Aleksemu muzykę radosna i rytmiczną.