A ostatecznie na synodach Kościoła Ewangelicko–Reformowanego w Królestwie Polskim w latach 1884 i 1885 zapadły ważne decyzje o sprzedaży wszelakich nieruchomości kościelnych pozostałych po zlikwidowanych w 1849 roku zborach w Tursku Wielkim, Sieczkowie i Wielkiejnocy, zastrzeżono jednak, że wyłącza się spod transakcji marmurowe tablice epitafijne i nagrobki znajdujące się w kościołach i na cmentarzach w tychże miejscowościach. Wiadomo zatem, że kalwini nie budowali swoich świątyń na cmentarzach, a zbieżność dat likwidacji pozostałości majątku Jednoty małopolskiej nie wydaje się przypadkowa z przeniesieniem cmentarza przykościelnego i działaniami likwidacyjnymi ówczesnego konsystorza, dzięki czemu zachowały się tablice epitafijne oraz nagrobki fundatorów zboru. Wątpliwe jest również, by decyzje te podyktowane były względami higienicznymi (np. zagrożeniem epidemicznym) – w tamtym czasie nie posiadano jeszcze takiej wiedzy.

Trzeci kościół – restauracja tradycji Ksiądz Wiśniewski, powołując się na Rubrycelę Diecezjalną z roku 1880 podajePor.