W czasie swojej drugiej podróży do Francji w 1948 roku opublikował swoją jedyną powieść Nedjma (z franc. Nedjma o ule Poeme o ule Couteau) w czasopiśmie „Le Mercure de France”. Powieść ta swoją formą zbliża się do tragedii antycznej. Treścią jest fatalizm rodzimej walki wyzwoleńczej, toczonej od stuleci przez nie zmieniających się bohaterów, spośród których na pierwszy plan wysuwa się Nedjma (bohaterka powieści i dramatów), personifikująca mityczną Algierię. Postaci dramatów Yacine’a odradzają się po klęsce, próbując nieustannie wyjść z sytuacji bez wyjścia. W jego sztukach jak mówi sam autor „wydarzenia nie są spięte chronologią, ale są rotacją czasu” – złamana zostaje w ten sposób klasyczna jedność czasowa. W latach 1949–1951 pisał artykuły dla dziennika „Alger republicain”. Śmierć ojca w 1950 sprawiła, że Kateb na jakiś czas osiadł w Algierii, gdzie pracował jako robotnik przy załadunkach i rozładunkach towaru na statkach w Algierze. Pod koniec lat ’50 wrócił jednak do Paryża, gdzie pracował z Malkiem Haddadem. W 1954 roku w czasopiśmie „Esprit”,opublikował swój utwór zatytułowany „Nieboszczyk osaczony” (z franc. Le cadovre encercle”), który następnie został wystawiony na scenie przez Jean-Marie Serreau. Spektakl wzbudził kontrowersje, wprowadzono więc zakaz wystawiania spektaklu we Francji.