Przez długi czas istniały dyskusje pomiędzy władzami w Delhi i Londynie dotyczące celów i sposobów działalności South Persia Rifles. Na pocz. 1917 r. brytyjscy oficerowie i podoficerowie przeszkolili Irańczyków pod względem wojskowym. W sierpniu tego roku liczebność formacji osiągnęła ok. 5,5 tys. ludzi, zaś na pocz. 1918 r. ponad 6 tys. Byli oni zgrupowani w dwóch brygadach, stacjonujących w Kermanie i Farsie. Jednocześnie Brytyjczycy zawarli umowy z okolicznymi plemionami, aby nie atakowały formacji. Ataki, choć rzadsze, zdarzały się jednak przez cały czas. Negatywny stosunek do formacji mieli też niektórzy przedstawiciele irańskich władz w terenie. Same irańskie władze państwowe miały początkowo niezbyt pozytywne nastawienie do South Persia Rifles, co zmieniło się dopiero pod koniec 1917 r., kiedy zintensyfikowały się stosunki brytyjsko-irańskie. W 1918 r. zaczęło pogarszać się morale i dyscyplina wśród irańskich żołnierzy formacji. Doszło do licznych dezercji. Wybuchły bunty w garnizonach w Kana Zenyan i Abadzie. W wielu innych miały miejsce różnego rodzaju incydenty. Zwiększyła się liczba ataków ze strony plemion. W rezultacie Brytyjczycy przysłali do południowego Iranu większą ilość własnych wojsk, pacyfikując do października 1918 r. okoliczne plemiona.