Ortografia i wymowa Język gaelicki szkocki zapisywany jest alfabetem łacińskim. Używa się osiemnastu liter: a, b, c, d, e, f, g, h, i, l, m, n, o, p, r, s, t, u. Litery oznaczające samogłoski mogą mieć dodatkowo znak grawis, oznaczający długą wymowę: à, è, ì, ò, ù. Historycznie używano również znaków ó i é z akutem dla odróżnienia długich samogłosek półprzymkniętych i od ich półotwartych odpowiedników i oznaczanych tradycyjnie przez ò i è, litery z akutem porzucono w szkolnictwie szkockim w latach 80. XX wieku, zastępując je literami z grawisem. Literą h oznacza się lenicję spółgłosek. Znaki samogłoskowe dzielą się na dwie klasy: „wąskie” (gael. caol): i, ì, e, è oraz „szerokie” (gael. leathan): a, o, u, à, ò, ù.
Samogłoski W szkockim występuje fonemicznie 9 samogłosek /i e ɛ a ɔ o u ɤ ɯ/, z których każda może dodatkowo być realizowana długo. Występują również dwie zredukowane samogłoski [ə ɪ], zawsze krótkie i pozbawione akcentu.
Litery oznaczające samogłoski zazwyczaj reprezentują odpowiadające im dźwięki: