W połowie XVII wieku wyodrębniono serię ksiąg zatytułowaną Sigillata (Księga Pieczętna). Jej powstanie wiązało się z tym, że w XVII wieku dopuszczono do stosowania zasadę, że do Metryki Koronnej, podobnie jak do ksiąg grodzkich czy ziemskich, osoby prywatne mogą wnosić do oblaty ważne dla nich dokumenty. Wpisy dotyczące spraw prywatnych (transakcje sprzedaży i zamiany dóbr, zabezpieczenia posagów itp.) zdominowały wtedy Libri Inscriptionum. W Sigillata zaczęto umieszczać dokumenty oficjalne, mające moc prawną (zaopatrzone pieczęcią kanclerską, większą – kanclerza lub mniejszą – podkanclerzego).
W latach 30. XVIII wieku powstała seria Księgi Kanclerskie (Spraw Publicznych). Tu wciągano dokumenty i listy królewskie dotyczące spraw publicznych i politycznych, jak również nadania, potwierdzenia i zezwolenia królewskie. W 1764 roku Księgi Kanclerskie podzielono rzeczowo na 4 grupy: nadania urzędów i tytułów, inne nadania i zezwolenia królewskie, potwierdzenia królewskie, zarządzenia i decyzje króla w formie listów, reskryptów i glejtów.
W 1539 roku włączono do Metryki Koronnej księgi wpisów kancelarii książąt mazowieckich. Od unii lubelskiej do 1673 roku odrębnie prowadzona była Metryka Ruska (Wołyńska).