Cz.1, Mapa, plany, Warszawa 1973, k. 4..
Obecny kościół wystawił w 1775 r. ówczesny dziedzic Dobrzykowa wojewoda witebski Józef Sołłohub. Szczególnej czci doznaje pochodzący z pierwszej połowy XVII wieku obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem w polu głównym ołtarza, namalowany na desce, z koronami. Obraz ten, zgodnie z wielowiekową tradycją, stanowił cel wędrówek pątników z okolicznych parafii na nabożeństwo w Zielone Świątki.
Korzystnym okresem dla rozwoju Dobrzykowa były lata I Rzeczypospolitej, kiedy należała ona do Mikołaja z Krosni, herbu Dołęga, pisarza Ciechanowskiego, marszałka książęcego i starosty płockiego, a później do jego potomków, którzy przyjęli nazwisko „Dobrzykowski”. W Dobrzykowie powstała przystań, gdzie przybijały barki i szkuty by przewieźć towary do Gdańska, a także spichlerze zbożowe i komora solna. Tu odbywało się przechowywanie i załadunek towarów, miały miejsce transakcje szlachty. W 1646 roku kupiec gąbiński – Szymon Stankiewicz kupił od szlachty i spławił do Gdańska ok. 18 ton zboża, 3,7 ton tatarki, 2,6 ton grochu, płacąc za wszystko 4256 złotych. Zakupiony towar dostarczali na szkuty wiślane chłopi pańszczyźniani szlachty zawierającej transakcje. Wracający z Gdańska w górę rzeki kupcy przywozili m.in. beczki z solą i śledziami.