W Dobrzykowie, podobnie jak w innych nadwiślańskich wsiach mieszkali ludzie zatrudnieni na wodzie i z nią związani. W związku ze wzrostem eksportu zboża, powstaniem przystani, komory solnej, wzrostem wydajności pracy w gospodarstwach chłopskich Dobrzyków znacznie się rozwinął, a społeczeństwo stało się zamożniejsze.
W 1708 r., w czasie III wojny północnej, gdy dziedzicem był Wojciech Goiszewski, wojska szwedzkie spaliły dwór i zrabowały wioskę, która wówczas liczyła 83 poddanych.
W 1730 r. na terenie obecnej miejscowości Góry Małe, a wcześniej w Górach Dobrzykowskich została zbudowana przez pustelnika kapliczka. Budowla sakralna wykonana z drewna modrzewiowego na dębowych przyciesiach posiadała wymiary 10 × 7 × 5 m. Dach zaś był pokryty gontem z wieżyczką oraz sygnaturą pośrodku. Wewnątrz kapliczki znajdowało się źródełko, z którego woda, według opinii wiernych, posiadała cudowną moc. W niewielkim zabytkowym ołtarzyku mieścił się obraz Najświętszej Marii Panny, malowany na płótnie, pochodzący prawdopodobnie z dawnego kościoła w Ciechomicach. Przed II wojną światową pielęgnowany był zwyczaj, iż do kapliczki udawali się parafianie i pątnicy z Czermna, Gąbina, Radziwia, Płocka, Imielnicy na zakończenie trzydniowych uroczystości odpustowych.