Na przełomie XVIII i XIX wieku pobudowano w Dobrzykowie zajazd. Był to budynek piętrowy, z mieszkalnym poddaszem, z tzw. dachem naczółkowym pokrytym dachówką. Miał on szeroką drewnianą bramę, która prowadziła na podwórze. W zajazdach tego typu zatrzymywali się kupcy, poszukujący zarobku rzemieślnicy, a także liczni rybacy i wodniacy. W pobliżu zajazdu powstał także budynek administracyjny dawnej komory solnej i magazynu zbożowego. Była to budowla dwukondygnacyjna, dziewięcioosiowa, z dwutraktowym układem wnętrza, sienią oraz piwnicami o sklepieniach kolebkowych. Społeczeństwo lokalne nazywało go „Magazynem”, podczas gdy dawny zajazd – „Murowanką”. W okresie powstań narodowych kasa magazynu solnego wielokrotnie wspierała działania powstańcze.
W 1793 po II rozbiorze Dobrzyków znalazł się w zaborze pruskim, w obrębie tzw. Prus Południowych, w granicach departamentu piotrkowskiego, powiatu gostynińskiego i gostynińskiej inspekcji podatkowej. A po III rozbiorze – w granicach departamentu warszawskiego, rejencji płockiej, powiecie gostynińskim i łęczyckiej inspekcji podatkowej.