By zwrócić na siebie uwagę publiczności, podkoloryzowała swój życiorys, podając w programie teatralnym, że urodziła się na Madagaskarze i dorastała w Rangunie. Choć sztuka I Can Get It… otrzymywała przeważnie krytyczne recenzje, to Streisand za swoją rolę była doceniana przez krytyków i cieszyła się uznaniem publiczności. Zarabiała wówczas 350 dol. tygodniowo. Za występy w I Can Get It… otrzymała nagrodę New York Drama Critics’ Circle i była nominowana do nagrody Tony dla najlepszej aktorki drugoplanowej w musicalu, a Howard Taubman z „The New York Timesa” uznał ją za jedną z dziesięciu najlepszych debiutantek na Broadwayu. Wraz z resztą obsady spektaklu nagrała album z piosenkami z I Can Get It… i zaśpiewała cztery piosenki na płytową wersję musicalu pt. Pins and Needles; oba wydawnictwa wydały Columbia Records. Znużona powtarzalnymi występami w I Can Get It…, coraz częściej spóźniała się na przedstawienia i grała bez zaangażowania, czym irytowała współpracowników. Spektakl zszedł z afisza w grudniu 1962.