Thomas Roe, także Thomas Row (ur. 1581, zm. 6 listopada 1644) – angielski dyplomata w okresie panowania Jakuba I i Karola I.
Życiorys Syn Roberta Rowe’a i Elinor, córki Roberta Jermy’ego z Worstead w Norfolk. Urodził się w Low Leyton koło Wanstead (obecnie wszystkie te miejscowości są w granicach Wielkiego Londynu) w Essex. W wieku dwunastu lat (1593) wstąpił do Magdalen College na Uniwersytecie Oksfordzkim krótko po tym znalazł się na dworze królowej Elżbiety. Został pasowany na rycerza przez Jakuba I w 1605 i stał się przyjacielem dzieci królewskich Henryka, księcia Walii i Elżbiety, która wkrótce została Królową Czeską i z którą utrzymywał korespondencję oraz prowadził wiele działań w jej interesie. W 1610 roku został wysłany przez księcia Henryka z misją do Indii Zachodnich w czasie której odwiedził Gujanę i deltę Amazonki, jednak w dwóch kolejnych wyprawach nie udało mu się odkryć złota, którego szukał. W 1614 roku został wybrany do Izby Gmin z Tamworth. Jego reputacja urosła dzięki sukcesowi podczas poselstwa (1615–1618) na dwór Wielkiego Mogoła, Dżahangira. Podstawowym celem misji Roe'a było zapewnienie bezpieczeństwa angielskiej faktorii w mieście Surat. Misja powiodła się dzięki temu, że Roe zdobył łaskawość Dżahangira.