W latach 1621–1628 był ambasadorem angielskim na dworze Sułtana Osmańskiego. Udało mu się rozszerzyć przywileje dla brytyjskich kupców. W 1624 roku doprowadził do zawarcia porozumienia z Algierem, na mocy którego uwolniono kilkuset Angielskich jeńców. W późniejszym czasie działając na rzecz Unii Protestanckiej za pomocą angielskich subsydiów wspierał antyhabsburskiego księcia Siedmiogrodu Gábora Bethlena.
Jego kolejnym sukcesem dyplomatycznym było doprowadzenie w 1629 roku do polsko-szwedzkiego rozejmu w Starym Targu. Dzięki temu Gustaw Adolf mógł włączyć się z całą siłą szwedzkiej armii do wojny trzydziestoletniej po stronie niemieckich książąt protestanckich.
W 1631 roku sponsorował wyprawę odkrywczą Luke’a Foxe’a na wody Oceanu Arktycznego. W 1637 został mianowany kanclerzem Orderu Podwiązki z pensją 1200 funtów rocznie.
W późniejszym czasie brał udział w konferencjach pokojowych w Hamburgu, Ragensburgu i Wiedniu i użył swoich wpływów aby przywrócono Palatynat Reński.