Jedyny regularny wyścig posiadający w tamtym czasie nazwę Grand Prix był organizowany przez Automobile Club de France (ACF). Pierwszy taki wyścig odbył się w 1906 roku, na torze w kształcie trójkąta. Jedno okrążenie miało 105 km, a przejechanie go zajmowało około godziny. Każdego dnia pokonywano 6 okrążeń, używając do tego celu stosunkowo prymitywnych samochodów. Powodem decyzji o odbyciu wyścigu na torze, a nie na zwykłych drogach z miasta do miasta, był wyścig Paryż-Madryt z 1903 roku, podczas którego zginęło wielu kierowców (w tym Marcel Renault) i widzów, a który został w Bordeaux przerwany przez władze. Później te wyścigi już nie odbywały się.
Do wyścigu o Grand Prix Francji 1906, mającego 1260 km, stanęły 32 załogi. Wygrał go Węgier Ferenc Szisz, jeżdżący Renault. Był to pierwszy wyścig typu Grand Épreuve (fr. Wielka Próba), i od tamtego czasu termin ten był używany na określenie najważniejszych wyścigów w roku.
Wyścigi w tamtym okresie miały silnie nacjonalistyczne zabarwienie. Kilka krajów tworzyło własne wyścigi, które formalnie nic nie łączyło. Przepisy różniły się w zależności od wyścigu.