Stefano Susinno, Artisti gentiluomini nella Repubblica delle Lettere, [w:] tamże, s. 14-18..
Historyczna rola akademii Znaczenie „Arkadii” sprowadza się do roli prekursora neoklasycyzmu. Odcinając się od wynaturzeń, w jakie popadła włoska poetyka XVII w., głosiła zasadę powrotu do prawdy i naturalnościBenedetto Croce, L’Arcadia e la poesia del Settecento, [w:] La letteratura italiana del settecento, Bari 1949, s. 1-14.. Jednocześnie jednak zalecana przez „arkadyjską” teorię zasada sztywnego naśladownictwa autorów takich, jak Anakreont, Teokryt, Wergiliusz czy Horacy sprawiła, że twórczość literacka tego stowarzyszenia zastygła wkrótce w banalnych formach poezji pastoralnej, operującej fałszywym, rzekomo sielskim obrazem wsi zaludnionej postaciami szczęśliwych pasterzy i nimf odpoczywających nad brzegami strumieni. Trwałym dorobkiem „Arkadii” jest wykształcenie takich gatunków literackich, jak sonet opisowy, canzonetta, canzona-oda i wolny 11-zgłoskowiec. Dorobek ten został ujęty w trzynastu tomach „Rime degli Arcadi” i czterech tomach prozy, jakie „Arkadia” zdołała opublikować na przestrzeni ponad stu lat swego istnienia, działalność akademii wygasa bowiem u schyłku XVIII w.Wanda Roszkowska, Polacy w rzymskiej „Arkadii” (1699-1766), „Pamiętnik Literacki”, roczn. 56: 1965, z. 3, s. 36.