Chile utraciło znaczną część swojego terytorium w wyniku reform burbońskich Karola III. W 1776 roku terytoria miast Mendoza i San Juan, należące do prowincji Cuyo, zostały przekazane pod jurysdykcję nowo utworzonego wicekrólestwa Río de la Plata.
Istniały dokumenty i mapy, zwłaszcza z XVIII wieku, przedstawiające wschodnią Patagonię jako część chilijskiego terytorium de jure, podczas gdy inne przedstawienia, sporządzone w wicekrólestwie Río de la Plata, przypisywały ten region temu ostatniemu. W XIX wieku nowo powstałe republiki spierały się o suwerenność nad tym terytorium w ramach sporu terytorialnego, który trwał do 1881 roku.
Na północnej granicy sporne terytorium znajdowało się między ujściem rzeki Loa a Paposo. W tym regionie powinna była znajdować się rzeka zwana Salado, jednak jej dokładne położenie nie jest znane. Chilijscy historycy często powołują się na mapę Andrésa Baleato z 1793 roku, aby uzasadnić pogląd, że granica przebiegała wzdłuż rzeki Loa, a także na inne dokumenty tego autora.
Bibliografia http://www.auroradechile.cl/newtenberg/681/article-32930.html
Przypisy
Kategoria:Historia Chile