W 1768 roku Chiloé zaczęto tymczasowo administrować bezpośrednio z Peru. W 1788 roku formalnie przywrócono je pod pełną kontrolę Chile, jednak pozostało to jedynie decyzją teoretyczną i nigdy nie zostało wdrożone przez wicekróla. Teoretyczne terytorium Chiloé sięgało na południu aż do Przylądka Horn.
W 1770 roku wicekról Peru Manuel de Amat y Junyent zorganizował wyprawę w poszukiwaniu tak zwanej „Ziemi Davisa”, powierzając Felipe Gonzálezowi Ahedo dwie jednostki: okręt liniowy San Lorenzo i fregatę Santa Rosalía, z załogą liczącą 546 marynarzy. Wyprawa dotarła na wyspę 15 listopada tego samego roku, obejmując ją w posiadanie w imieniu Korony Hiszpańskiej i nadając jej nazwę Isla San Carlos na cześć króla Karola III.
W 1776 roku opat Juan Ignacio Molina zwrócił uwagę na Wyspę Wielkanocną ze względu na jej „monumentalne posągi” w piątym rozdziale poświęconym „wyspom chilijskim” swojej pracy Historia Natural y Civil del Reino de Chile. Dzieło wspomina również wyspy San Félix i San Ambrosio, należące do archipelagu Desventuradas. Wyspy Juan Fernández były również uznawane za terytorium Chile. W 1808 roku odkryto wyspę Salas y Gómez.