Frederic G. Kenyon zauważył, że brak wystarczających dowodów, by wierzyć, że kodeks Watykański i Synajski należą do pięćdziesięciu egzemplarzy Biblii. Jego zdaniem oba kodeksy powstały raczej w Aleksandrii niż w Cezarei. Victor Gardthausen argumentował, że Sinaiticus jest o co najmniej 50 lat młodszy niż Vaticanus i hipotetycznie tylko on mógłby wchodzić do owych 50 egzemplarzy.
Kirsopp Lake (1872–1946) był przekonany, że egipskie pochodzenie obu kodeksów jest bardziej prawdopodobne niż cezarejskie. Sinaiticus stosuje nietypową transkrypcję terminu κραβαττος jako κραβακτος (łoże), a zamiast Ισραηλειτης wprowadza formę Ισδραηλειτης, podobnie w Vaticanus pojawia się Ιστραηλειτης. Formy te spotykane są tylko w egipskich papirusach. Kolejność Listów Pawłowych jest właściwa dla koptyjskiej tradycji i jest zgodna z kolejnością przekazaną przez Atanazego w Liście wielkanocnym z 367 roku. Niemniej oba kodeksy mogły należeć do owych 50 kopii, jakkolwiek zostały sporządzone w Aleksandrii na polecenie Euzebiusza.
Hermann von Soden był zdania, że rękopisy reprezentowały tekst cezarejski. Według Burnetta H. Streetera wysłane rękopisy reprezentowały recenzję Lucjana z Antiochii i dlatego Hieronim będąc w Konstantynopolu około roku 380 spotkał tam ten właśnie typ tekstu.