Tworzył w nurcie motywu vanitas.
Podczas studiów w Bazylei ogłosił dwie rozprawy napisane w języku łacińskim: De temperamentis (1593) i De venenis (1594). Pierwszym znanym wierszem poety jest łaciński utwór wpisany w Wittenberdze 4 maja 1593 do pamiętnika Daniela Cramera.
Na oczy królewny angielskiej Wiersz (powstał w 1619 r.) opisuje oczy Elżbiety Stuart, małżonki elektora Fryderyka V. Napisany w formie epigramatyczniej, zawiera dwadzieścia wersów rymowanych parzyście w układzie aabb. Oparty jest na sonecie „Sur les yeux de la marquise de Monceaux” , opisującym oczy księżniczki Gabrielle d’Estrées. Stanowi przykład gradacji poetyckiej.
Wiersze Naborowskiego Awizyje domowe żałośne o tym, co się stało die 7 Julii 1607, przez jednego wysoce zacnego rokoszanina pisane (jako utwór anonimowy) Błąd ludzki Cień przypisany Ks. Ks. J.M. Januszowi Radziwiłłowi, podczaszemu naonczas W. Ks. L. A. 1607 Cnota grunt wszytkiemu Do Jego Książęcej Mości Pana... Janusza Radziwiłła Pana Mego Miłościwego Do Najjaśniejszego Władysława Zygmunta... In Werki solatium Krótkość żywota Kur na krzcinach oddany małemu wielkiej nadzieje Radziwiłłowi... Malina Marność i Na toż Pieśń ad imitationem Horatiuszowej ody „Beatus ille, qui procul negotiis” Poezje wyd. A.