Paradoksalnie najmniej pewnym siebie wykonawcą w filmie był jeden z nielicznych zawodowych aktorów: Vladimír Pucholt, który grał pianistę. Według Formana: „Ten wspaniały aktor, który miał niesamowitą intuicję artystyczną, kompletnie nie ufał swojemu talentowi. Myślę, że działo się tak, ponieważ miał bardzo racjonalne usposobienie i nigdy nie potrafił dostrzec, a tym bardziej zmierzyć, rezultatu swojej gry. «Czy było dobrze, panie Forman?» – pytał mnie po każdym idealnym ujęciu. «Było znakomicie!». «Naprawdę?». «Naprawdę». Nigdy mi nie wierzył i wszyscy go uwielbialiśmy”.

Okres zdjęciowy Ponieważ Forman pracował głównie z nieprofesjonalnymi aktorami, jego metodą pracy było niedzielenie się scenariuszem z żadnym z wykonawców. Uważał, że gdyby dał im scenariusz, „zabraliby go do domu, przeczytali, a ostatecznie to ich żony reżyserowałyby film”. Zamiast tego, tuż przed rozpoczęciem zdjęć, szczegółowo objaśniał każdą scenę, recytując dialogi z pamięci tylko raz. Dzięki temu, gdy kamera ruszała, aktorzy musieli starać się przypomnieć sobie jak najwięcej z tego, co im powiedział, a to, co zapomnieli lub zrozumieli tylko częściowo, improwizować najlepiej jak potrafili.