We wrześniu wszyscy zostali przetransportowani do Rewla i dołączyli do szwedzkich i fińskich oddziałów regularnych oraz najemników z Niemiec (głównie kawalerzystów i artylerzystów). W listopadzie armia, pod ogólnym dowództwem feldmarszałka Clasa Åkessona Totta (w polu dowodził Pontus De la Gardie), ruszyła na Wesenborg. Marsz był spowalniany przez oddziały szkockie, domagające się wypłaty żołdu z miesięcznym wyprzedzeniem, co spowodowało, że De la Gardie musiał – by zaspokoić ich żądania – zastawić część własnej biżuterii.
Oblężenie W styczniu 1574Peterson na str. 91 podaje styczeń 1573. Jest to oczywisty błąd, skoro nieco wcześniej, na tej samej stronie, pisze o przemarszu Szkotów przez Szwecję na jesieni 1573. Wesenborg był dwukrotnie szturmowany, ale bez powodzenia. Podczas trzeciego szturmu 2 marca 1574 siły szwedzkie straciły co najmniej tysiąc żołnierzyRuthven pisał nawet o 1100 zabitych Szkotach: Fischer, s.63. Podjęte następnie przez Szwedów próby kopania tuneli celem podminowania fortyfikacji również spełzły na niczym. De la Gardie wycofał część armii oblężniczej i rzucił je ku pobliskim umocnieniom Tolsbergu (Vihula) i Dorpatu (Tartu), ale i to się nie powiodło.