Te wszystkie niepowodzenia przyczyniły się do upadku morale armii oblężniczej i wzrostu napięć wewnętrznych, tym więcej, że ustał dopływ zaopatrzenia. Najemnicy niemieccy coraz głośniej obciążali winą niechętnych do współdziałania Szkotów. 17 marcaSoderqvist, s. 113.Fischer podaje, że było to 15 marca: Fischer, s. 64. doszło do awantury pomiędzy Niemcami a SzkotamiFischer, s. 64.. Zaczęło się od wzajemnego obrzucania wyzwiskami i szarpaniny. Próbował interweniować jeden z niemieckich oficerów, ale nic nie wskórał. Gdy awantura przerodziła się w otwartą walkę, na miejsce przybyli dowódcy z De la Gardie na czele. Nic jednak nie zyskali; zaatakowani przez rozwścieczonych żołnierzy musieli uciekać, przy czym Ruthven odniósł poważne obrażenia.
Teraz Szkoci zagarnęli niemieckie działa i obrócili je lufami w stronę niemieckiej kawalerii. Kawaleria zaatakowała. W trakcie szarży Szkoci zdołali oddać jedną salwę z dział, ale zaraz kawaleria wpadła na nich i doszczętnie ich rozbiła. Na placu boju zostało 30 zabitych Niemców i 1500 Szkotów. Niemiecka i szwedzka piechota, podobnie jak szkocka kawaleria, nie interweniowałyFischer podaje jednak, że w bójce możliwy był udział oddziału kawalerii Moncrieffa: Fischer, s. 64..