Zdaniem niezależnych białoruskich mediów wybory były jednak niedemokratyczne, a do Izby Reprezentantów dopuszczono jedynie ludzi wyznaczonych przez władzę.
Działalność na rzecz obrony praw człowieka mały|Wiaczasłau Siuczyk, w obronie którego Hraznowa zbierała podpisy Ludmiła Hraznowa poza działalnością polityczną angażuje się także w obronę praw człowieka i wspieranie organizacji pozarządowych. Pracę tę rozpoczęła w 1996 roku, stając w obronie aresztowanych opozycjonistów Wiaczasłaua Siuczyka i Juryja Chadyki. Działacze ci zostali aresztowani wiosną 1996 roku i uważa się, że byli oni drugimi w historii ofiarami prześladowań politycznych ze strony Łukaszenki (pierwszym był poeta Sławamir Adamowicz). Byli oni także jednymi z pierwszych, którzy podjęli motywowaną politycznie głodówkę protestacyjną. Hraznowa, będąca wówczas deputowaną do Rady Najwyższej, na prośbę marki Siuczyka przeprowadziła akcję zbierania podpisów wśród deputowanych pod apelem o wyzwolenie aresztowanych. Przedsięwzięcie miało sens, ponieważ białoruski parlament nie był jeszcze wówczas całkowicie uzależniony od prezydenta. Hraznowa zbierała podpisy m.in. podczas posiedzeń Rady i w krótkim czasie zdołała zgromadzić ich ponad 50, głównie wśród opozycyjnych deputowanych. Inicjatywa uznana była za duży sukces.